நற்றிணை - 230. மருதம்

முயப் பிடிச் செவியின் அன்ன பாசடை, கயக் கணக் கொக்கின் அன்ன கூம்பு முகை, கணைக் கால், ஆம்பல் அமிழ்து நாறு தண் போது, குணக்குத் தோன்று வெள்ளியின், இருள் கெட விரியும் கயற்கணம் கலித்த பொய்கை ஊர!	5
முனிவு இல் பரத்தையை எற் துறந்து அருளாய்; நனி புலம்பு அலைத்த எல்லை நீங்க, புதுவறம்கூர்ந்த செறுவில் தண்ணென மலி புனல் பரத்தந்தாஅங்கு, இனிதே தெய்ய, நின் காணுங்காலே.	10

நெருங்கிய பிடியானையின் செவிபோன்ற பசிய இலையையும் குளத்தின்கணுள்ள அழகிய கொக்குப் போலக் கூம்பிய முகையையும் அவற்றிற்கொத்த திரண்ட தண்டினையுமுடைய ஆம்பலின்; அமிழ்து நாறும் மெல்லிய மலர் வைகறையிலே கீழ்த்திசையின் கண்ணே தோன்றுகின்ற வெள்ளியைப் போல இருள்கெட மலராநிற்கும் கயல்மீன் கூட்டஞ் செருக்கிய பொய்கையையுடைய ஊரனே!; என்னைக் கைவிட்டுச் சிறிதும் நின்பால் சினங்கொள்ளாதிருக்கின்ற பரத்தையைத் தலையளிசெய்து ஆண்டுறைவாயாக! யான் நின்பால் வெகுட்சி கொண்டுடைமையால் நின்னால் எஞ்ஞான்றும் தலையளி செய்யத் தக்கேன் அல்லேன்; கோடையாலே மிகத் துன்பப்பட்டகாலை அக் கோடை வெப்பம் நீங்குமாறு புதுவதாக வற்றிக்காய்ந்து வெடிப்புமிக்க வயலிலே; குளிர்ச்சியுற நிறைந்த புதுநீர் வெள்ளம் பரவினாற்போல; வந்த நின்னைக் காணும்பொழுதெல்லாம் இனிமையாகவேயிரா நின்றது; அக்காட்சியொன்றே போதும்! ஆதலின் என் மனையின்கண்ணே வாராதேகொள்!

தோழி வாயில் மறுத்தது. - ஆலங்குடி வங்கனார்