நற்றிணை - 176. குறிஞ்சி

எம் நயந்து உறைவி ஆயின், யாம் நயந்து நல்கினம் விட்டது என்? நலத்தோன் அவ் வயின் சால்பின் அளித்தல் அறியாது, 'அவட்கு அவள் காதலள் என்னுமோ?' உரைத்திசின்- தோழி!- நிரைத்த யானை முகத்து வரி கடுப்பப்	5
போது பொதி உடைந்த ஒண் செங் காந்தள் வாழை அம் சிலம்பின் வம்பு படக் குவைஇ, யாழ் ஓர்த்தன்ன இன் குரல் இன வண்டு, அருவி முழவின் பாடொடு ஒராங்கு, மென்மெல இசைக்கும் சாரல்,	10
குன்ற வேலித் தம் உறைவின் ஊரே.

விறலீ! தலைமகளானவள் எம்மை விரும்பி உறைபவளாயிருக்கையில் யாமாக அவளை விரும்பி அவள் விரும்பியவாறு நல்கிவிட்டதுதான் என்னவிருக்கின்றது?; நம் நலத்திற்குக் காரணமாயிருக்கும் தலைமகனை அத் தலைவி பால் யாம் சால்பினாலே கொடுத்தது அறியாது; நிரைத்திருக்கின்ற யானையின் முகத்திலுள்ள கோடு போல அரும்புகள் பொதிந்தனவெல்லாம் மலர்ந்த ஒள்ளிய செங்காந்தள்; வாழையையுடைய சிலம்பின்கண் மணங்கமழாநிற்ப; யாழோசையைக் கேட்டாலொத்த இனிய குரலையுடைய கூட்டமாகிய வண்டுகள்; திரண்டு புகுந்து அருவியாகிய முழவொலியோடு ஒருதன்மைப்பட மெல்ல மெல்ல ஒலியாநிற்கும் சாரலிலே; குன்று சூழ்ந்து வேலியாகயுடைய அவர்கள் இருக்கின்ற ஊரிலுள்ளார்; தலைவிபால் அப் பரத்தை மிக்க காதலையுடையளாதலின் அத் தலைவி விருப்பத்தின்படி தலைவனை விடுத்தனள் என்று கூறாநிற்பரோ? ஆராய்ந்து ஒன்றனைக் கூறாய்; அங்ஙனம் ஆயின் மீட்டும் அவனை ஈங்கு நமது ஆற்றலானே கைக்கொண்டு போதுவாங்காண்!.

பரத்தை தலைவியின் பாங்கிக்குப் பாங்காயினார் கேட்ப, விறலிக்குச் சொல்லியது.