aracaṉ-virōti
n.
1. Species of Coccinia. See கோவை.
(மலை.)

2. Portia tree. See பூவரசு.
(மலை.)

aracāṇi
n. <அரசு1+ prob. āṇi.
1. Branch of the pipal tree;
அரசங் கொம்பு. அரசாணியை வழிபட்டு (திவ்.பெரியாழ்.3, 8, 3).

2. Marriage platform, containing a pipal branch;
அரசாணிமேடை. (யாழ். அக.)

aracāṇi-k-kāy
n.
Pumpkin. See பூசணி.
(M.M.)

aracāṇi-p-pāṉai
n.<id.+. [T. airēni.]
Large painted earthen pots placed one above another on the marriage platform and often containing bits of gold in water or grain;
விவாக மண்டபத்தில் வைக்கப்படும் அடுக்குப்பானை.

aracāḷ-
v. tr. <அரசு2+
To reign, rule, govern.
(திருவாத. பு. மந்திரி. 2.)

aracāṉam
n. cf. rāsnā.
Galangal.
அரத்தை. (மலை.)

aracikaṉ
n. <a-rasika.
Dull man, one who cannot feel or appreciate;
சுவை யறியாதவன்.

araciyal
n. <அரசு2+இயல்.
1. Sovereignty;
இராசரீகம்.

2. Requisites of regal administration. See அரசங்கம்.
(பிங்.)

aracirukkai
n. <id.+ இருக்கை.
1. King's council chamber or audience hall;
இராசசபை. (பிங்.)

2. Throne, the seat of the king;
சிங்காதனம். தனயனாங் குலோத்துங்கற்குத் தன்னர சிருக்கை நல்கி (திருவிளை. பழியஞ். 2).

aracilai-k-karaṇṭi
n. <id.+.
Mason's trowel;
கொத்துக் கரண்டி. Loc.

araciṟai
n. <அரசு2+இறை.
1. King's tribute, public revenue;
அரசாங்கவரி. (திவா.)

2. Kind of kings;
அரசர்க்கரசன். அரசிறை யரசரொ டெழுதலும் (சூளா. கல்யாண. 109).

aracu
n. <rājan.
1. kingliness;
அரசனது தன்மை. (குறள். 384, உரை.)

2. King;
அரசன். (மதுரைக். 128.)

3. Kingdom, territory of a ruler;
இராச்சியம். எனதுயி ரரசுவாழ் வென்ப யாவையும் (பாரத. குருகுல. 45).

4. Government;
அரசாட்சி. அரசாக வெண்ணேன்மற் றரசுதானே (திவ். பெருமாள். 10, 7).

5. That which is pre-eminent;
தலைமையானது. மின்னார் தமக்கோ ரரசே (கந்தபு. தெய்வ. 143).

6. An ancient title of Vēḷāḷa chieftains;
பண்டை வேளாளர் பட்டப்பெயர். வேளெனவும் அரசெனவு முரிமை யெய்தினோரும் (தொல். பொ. 30, உரை.)

7. Tiru-nāvukkaracu Nayanār, the author of a part of the Tēvāram; An exclamation equivalent to 'check', used in chess;
அப்பர். (பெரியபு. திருநான. 494).; சதுரங்கத்தில் அரசன் கட்டுப்படவிருத்தலைக் குறிக்கும் குறிப்புச்சொல்.