| சொல் |
அருஞ்சொற்பொருள் |
|
உலோபன்
|
கடும்பற்றுள்ளன் , இவறலன் , பேராசையுள்ளவன் , பிசுனன் , ஒருவருக்கும் ஒன்றுங் கொடாதவன்
|
|
உலோபி
|
கடும்பற்றுள்ளன் , இவறலன் , பேராசையுள்ளவன் , பிசுனன் , ஒருவருக்கும் ஒன்றுங் கொடாதவன்
|
|
உலோமசம்
|
சடாமாஞ்சில்
|
|
உலோமம்
|
புறமயிர் ; வால் ; அலைகை
|
|
உலோலம்
|
அசைவு ; அலைகை ; ஆசைப்பெருக்கம் , விருப்பம்
|
|
உலோலிதம்
|
அசைவு
|
|
உலோலிதமுகம்
|
ஆழ்ந்த சிந்தையால் ஒரு தோள் மேல் சாய்ந்து நிற்குமுகம்
|
|
உலோவுதல்
|
கொடாது மறுத்தல் , உலோபத்தனம்
|
|
உவ்
|
உவை , அஃறிணைப் பன்மைப் படர்க்கைச் சுட்டுப்பெயர்
|
|
உவ்வி
|
தலை ; வரிவகை
|
|
உவ்வு
|
தவம்
|
|
உவ
|
(வி) விரும்பு ; மகிழ் , இன்பமாயிரு
|
|
உவக்காண்
|
உங்கே , உவ்விடம் ; உங்கே பார்
|
|
உவகுருவாணன்
|
இல்லறம் அடைதற்குரிய நிலையிலுள்ள பிரமசாரி
|
|
உவகுலம்
|
திப்பிலி ; திரிபலை
|
|
உவகை
|
மகிழ்ச்சி ; களிப்பு ; அன்பு ; காமம் ; இன்பச்சுவை
|
|
உவகைக்கலுழ்ச்சி
|
வாளேறுபட்டுப் புண்மிகுந்த கணவனைக் கண்டு மனைவி மகிழ்ந்து கண்ணீர் சொரியும் புறத்துறை
|
|
உவகைச்சொல்
|
முகமன் , உபசாரமொழி
|
|
உவகைப்பறை
|
மங்கலப்பறை , மகிழ்ச்சியைக் குறிக்கும் பறை .
|
|
உவச்சக்காணி
|
கோயிலில் கொட்டூழியத்திற்காக உவச்சனுக்குத் தரும் மானியம்
|
|
உவச்சன்
|
பூசாரிச் சாதியான் ; சோனகன்
|
|
உவட்சி
|
துவளுகை
|
|
உவட்டி
|
அருவருப்பு ; குமட்டுகை ; நீர்ப்பெருக்கு ; கெடு
|
|
உவட்டு
|
அருவருப்பு ; குமட்டுகை ; நீர்ப்பெருக்கு ; கெடு
|
|
உவட்டுதல்
|
அருவருத்தல் , வெறுப்புறுதல் ; தெவிட்டுதல் ; குமட்டுதல் ; புரளுதல் ; மிகுதல்
|
|
உவட்டெடுத்தல்
|
பெருக்கெடுத்தல்
|
|
உவண்
|
உவ்விடம் ; மேலிடம்
|
|
உவணகேதனன்
|
கருடக்கொடியையுடைய திருமால்
|
|
உவணம்
|
உயர்ச்சி ; உயர்வு ; கருடன் ; கழுகு ; பருந்து
|
|
உவணமுயர்த்தோன்
|
காண்க : உவணகேதனன்
|
|
உவணவூர்தி
|
கருடனை ஊர்தியாகக் கொண்ட திருமால்
|
|
உவணன்
|
கருடன்
|
|
உவணி
|
வாள்
|
|
உவணை
|
தேவருலகம் , துறக்கம் ; உவ்விடம்
|
|
உவத்தல்
|
மகிழ்தல் ; விரும்புதல் ; பிரியமாதல் ; அன்புசெய்தல்
|
|
உவதி
|
இளம்பெண் ; யுவதி , பதினாறாட்டைப் பருவத்தாள்
|
|
உவதை
|
மலையின்வீழ் பேரருவி
|
|
உவப்பு
|
மகிழ்ச்சி ; களிப்பு ; பொலிவு ; விருப்பம் ; உயரம் ; விளையாட்டு ; மேடு
|
|
உவமம்
|
உவமை , ஒரு பொருளோடு பிறிதொரு பொருளை ஒப்பிட்டுக் காணல் ; ஒப்புமை அளவை
|
|
உவமவாசகம்
|
உவமவுருபு
|
|
உவமவுருபு
|
உவமானத்தைச் சார்ந்து ஒப்புமை விளக்கவரும் இடைச்சொல் ; அன்ன , ஒப்ப , ஏய்ப்ப என்றாற்போல வருபவை
|
|
உவமன்
|
ஊமன் ; உவமை
|
|
உவமாநிலம்
|
சுவர்
|
|
உவமானம்
|
உபமானம் , ஒப்பு , சமானம் ; ஒரு பொருளுக்கு ஒப்பாக உரைக்கத்தக்க உயர் பொருள்
|
|
உவமித்தல்
|
உவமைப்படுத்தல் , ஒப்புமை காட்டிக் கூறுதல்
|
|
உவமேயம்
|
உபமேயம் , உவமிக்கப்படும் பொருள்
|
|
உவமை
|
உவமம் ; ஒப்புமை ; உவமையணி ; வினை , பயன் , மெய் , உரு என்பவை காரணமாக ஒரு பொருளோடு மற்றொரு பொருளை ஒப்புமை புலப்படப் பேசுகை
|
|
உலோகமணல்
|
இரும்புமணல் , அயமணல்
|
|
உலோகரூடம்
|
உலகவளமை
|
|
உலோகவாதம்
|
உலகுரை , ஐதிகப் பிரமாணம்
|
|
உலோகவிருத்தம்
|
உலக வழக்கிற்கு மாறுபட்டது .
|
|
உலோகாயதம்
|
பொருள்முதல் வாதக்கொள்கை
|
|
உலோகாயதன்
|
காண்க : உலகாயதன்
|
|
உலோகிதம்
|
சிவந்தது ; சந்தனம் ; சூதாட்டவகை
|
|
உலோகிதன்
|
செவ்வாய்
|
|
உலோச்சு
|
தன் தலைமயிரைத் தன் கையாற்பறிக்கை
|
|
உலோசம்
|
ஒருவகைக் காதணி ; சுட்டியணி
|
|
உலோசனம்
|
கண்
|
|
உலோசி
|
பேய்ப்பசளைப் பூண்டு
|
|
உலோசிதம்
|
சந்தனமரம்
|
|
உலோட்டம்
|
இரும்புக்கிட்டம் ; மண்கட்டி ; ஓடு
|
|
உலோட்டி
|
தொந்தரவு ; சாராயச் சாரம்
|
|
உலோத்திரம்
|
வெள்ளிலோத்திர மரம்
|
|
உலோபம்
|
இவறல் , பேராசை , கடும்பற்றுள்ளம் ; அகப்பட்ட பொருளைக் கைவிடாமை ; தானும் நுகராமல் பிறரையும் நுகரச்செய்யாமல் தடுத்தலாகிய குணம் ; ஈயாமை ; குறைவு ; கெடுதல் விகாரம்
|
கலைக் களஞ்சியம்
