pāvai-k-kūttu
n. <பாவை+.
1. Dance of Lakṣmī when she assumed the form of kolli-p-pāvai, fascinated the Asurās and made them fall down insensible, one of 11 kūttu, q.v.;
கூத்துப் பதினொன்றனுள் அவுணர்மோகித்து விழும்படி கொல்லிப்பாவைவடிவு கொண்டு திருமகள் ஆடிய ஆடல். (சிலப். 6, 61.)

2. Puppetdance;
பொம்மையாட்டம். Colloq.

pāvai-t-tīpam
n. <id.+.
A kind of lamp with a damsel-shaped stand, waved before idols in a temple;
கோயிலில் வழங்கும் தீபாராதனைக் கருவிவகை. (பாரத. ஒழிபு. 42, உரை.)

pāvai-y-āṭal
n. <id.+.
1. See பாவைக்கூத்து. (சிலப். 6, 61, உரை.)
.

2. Play with doll, a characteristic feature of peṇpāṟ-pillai-t-tamiḻ;
பெண்பாற்பிள்ளைத்தமிழின் உறுப்புக்களுள் பாட்டுடைத்தலைவி பாவைவைத்து விளையாடுகை. (திவா.)

pāvai-viḻakku
n. <id.+.
Lamp with a damsel-shaped stand;
பிரதிமை விளக்கு. பொலம்பாலிகைகளும் பாவைவிளக்கும் பலவுடன் பரப்புமின் (மணி. 1, 45).

pā-v-ōṭu-
v. intr. <id.+.
1. To run the weaver's warp;
நூலை நெசவுப்பாவாக்குதல். (W.)

2. To be always in motion;
சலித்துக் கொண்டடே யிருத்தல். Loc.

pāḻ
n. <பாழ்-. [K. hāḷ.]
1. Desolation, devastation, ruin;
நாசம். நரகக்குழி பலவாயின பாழ்பட்டது (சடகோபரந். 5).

2. Damage, waste, loss;
நட்டம். வெள்ளப்பாழ், வறட்பாழ், குடிப்பாழ்.

3. Corruption, decay, putrifaction;
கெடுதி. (W.)

4. Baseness, wretchedness, evil;
இழிவு. (W.)

5. That which is ugly or graceless;
அந்தக்கேடு. நீறில்லா நெற்றி பாழ் (நல்வழி, 24).

6. Profitlessness, uselessness;
வீண்.

7. Emptiness, barrenness, inanity;
வெறுமை. வளமனை பாழாகவாரி (பு. வெ. 3, 15).

8. Non-existence, nothingness;
இன்மை.

9. Vacuity;
ஒன்றுமற்ற இடம்.

10. Barren land;
விளையாநிலம். முது பாழ்ப் பெயல்பெய் தன்ன (புறநா. 381).

11. Waste land;
தரிசு நிலம். Loc.

12. Fault;
குற்றம். முப்பாழ் கழிந்து (காசிக. வயிர. 25).

13. Vast expanse of space;
ஆகாயம். (W.)

14. Primordial Matter, as the cause of the manitest universe;
மூலப்பிரகிருதி. முடிவில்பெரும் பாழேயோ (திவ். திருவாய். 10, 10, 10).

15. The soul;
புருடன். (பரிபா. 3, 77.)

pāḷkkiṟai-
v. intr. <பாழ்+.
Lit., to irrigate a barren land;
[பாழ்நிலத்துக்குத் தண்ணீரிறைத்தல்]

to labour in vain;
வீணாகக் காரியஞ்செய்தல். பாழ்க்கிறைத்துக்கழித்தீர் (அருட்பா, vi, உறுதிகூறல். 2).

pāḻ-kiṭai
n. <id.+.
Lying obstinately, sitting dhurna;
விடாமற் பற்றிக் கிடக்கை. கடன்காரன் பாழ்கிடையாய்க் கிடக்கிறான்.

pāḻ-ṅ-kuṭi
n. <id.+.
A family in distress;
சீர்கெட்ட குடும்பம். (யாழ். அக.)