kulukkeṉal,
n.
Onom. expr. signifying laughter;
சிரித்தற்குறிப்பு. குலுக்கென்று நகத்தான்.

kulu-kulu-,
11. v. intr. Onom.
1. To creep or crawl noisily, as vermin in a basket;
குறுகுறுவென்று செல்லுதல். பாம்புபெட்டிக்குள்ளே குலுகுலுகின்றது.

2. To make a buzzing sound, as anything in the ear;
குடுகுடென்றொலித்தல். காதுக்குள் ஏதோ குலுகுலுக்கின்றது.

kuluṅkuṭai-,
v. tr. <குலுங்க+உடை2-.
To conspire together against the rise of prices at an auction;
ஏலத்தொகையை ஏறவொட்டாமல் தடுத்தல். Loc.

kuluppai,
n.
See குலுக்கை. Loc.
.

kuluma-mūlam,
n. <gulmamūla.
Jamaica ginger. See
இஞ்சி. (மலை.)

kulai-,
4. v. intr.
1. To become loose; to be dishevelled, unravelled;
அவிழ்தல். கொண்டைகுலைந்து போயிற்று.

2. To disperse, as a crowd; to scatter;
கலைதல். கூட்டம் குலைந்தது.

3. To be deranged, disordered, upset, thrown into confusion;
நிலைகெடுதல். கோளிபங்கய மூழ்கக் குலைந்தவால் (கம்பரா. வரைக். 62).

4. To lose one's heart, become melted, softened;
மனங்குழைதல். முளரிமொட்டென்று குலையுங் காமக்குருடர்க்கு (பட்டினத். திருப்பா. கச்சித்திரு. அடி. 23).

5. To tremble, shudder, quiver, shiver;
நடுங்குதல். வேழமெதிரக்குலைவரால் (இரகு. நகர. 56).

6. To be annihilated, destroyed, put an end to;
அழிதல். உலகெலாங் குலைந்தவன்று (கந்தபு. திருநாகரப். 11).

7. To show signs of anger;
கோபக்குறி காட்டுதல். (பிங்.)

kulai,
n. cf. kula. [T. gola, K. gole, M. kula.]
1. Cluster, bunch, as of fruits, flowers;
கொத்து. நீடு குலைக்காந்தள் (பெரும்பாண். 371).

2. Viscera in the abdomen, intestines;
ஈரற்குலை முதலியன. வீரர் குலைக ளற்றிட (அரிச். பு. வேட்டஞ். 48).

kulai,
n. <kūla.
1. Artificial bank, ridge, dam;
செய்கரை. நீரைக்கொடுவந்து . . . குலைசெய்து தகையவொண்ணாதபடி (திவ். திருமாலை, 24, வ்யா.).

2. Bridge, causeway;
பாலம். குலைகட்டி மறுகரை யதனா லேறி (திவ். பெருமாள். 10, 7).

kulai-,
11 v. intr. <குரை-.
1. To bark, as a dog;
நாய் குலைத்தல்.

2. To talk incoherently and confusedly;
குழறிப்பேசுதல். Colloq.

kulai-kulai-,
v. intr.
To tremble; to be agitated greatly, as at sad news; to be in a state of trepidation;
பதறுதல். உள்ளங்குலைகுலைந்து (சீகாளத். பு. கன்னி. 124).

kulaittu-k-kāṭṭu-,
v. intr. <குலை7-+.
1. To give notice, warn, as dogs by barking;
குலைத்து அறிவித்தல்.

2. To point out demons in times of epidemics, as black dogs whose sight is supposed to be especially keen;
பூதபிசாசங்களின் வரவைக் கருநாய் குறிப்பிடுதல். (W.)