கலைக் களஞ்சியம்
கம்ப இராமாயணம் - 4. மராமரப் படலம்
சுக்கிரீவன் இராமனை ஏழு மராமரங்களுள் ஒன்றை ஓர் அம்பினால் எய்ய வேண்டுதல்
|
'ஏக வேண்டும் இந் நெறி' என, இனிது கொண்டு ஏகி, 'மாகம் நீண்டன குறுகிட நிமிர்ந்தன மரங்கள் ஆக ஐந்தினோடு இரண்டின் ஒன்று உருவ, நின் அம்பு போகவே, என் தன் மனத்து இடர் போம்' எனப் புகன்றான். | 1 |
இராமன் வில்லை நாணேற்றி, மராமரங்களின் அருகே செல்லுதல்
|
மறு இலான் அது கூறலும், வானவர்க்கு இறைவன், முறுவல் செய்து, அவன் முன்னிய முயற்சியை உன்னி, எறுழ் வலித் தடந் தோள்களால் சிலையை நாண் ஏற்றி, அறிவினால் அளப்ப அரியவற்று அருகு சென்று, அணைந்தான். | 2 |
மராமரங்கள் நின்ற காட்சி
|
ஊழி பேரினும் பேர்வில; உலகங்கள் உலைந்து தாழும் காலத்தும், தாழ்வில; தயங்கு பேர் இருள் சூழ் ஆழி மா நிலம் தாங்கிய அருங் குலக் கிரிகள் ஏழும், ஆண்டுச் சென்று ஒரு வழி நின்றென, இயைந்த; | 3 |
|
கலை கொண்டு ஓங்கிய மதியமும், கதிரவன் தானும், 'தலைகண்டு ஓடுதற்கு அருந் தவம் தொடங்குறும் சாரல் மலை கண்டோ ம்' என்பது அல்லது, மலர்மிசை அயற்கும், 'இலை கண்டோ ம்' என, தெரிப்ப அருந் தரத்தன ஏழும்; | 4 |
|
ஒக்க நாள் எலாம் உழல்வன, உலைவு இல ஆக, மிக்கது ஓர் பொருள் உளது என வேறு கண்டிலமால் - திக்கும், வானமும், செறிந்த அத் தரு நிழல் சீதம் புக்கு நீங்கலின், தளர்வு இல், இரவி தேர்ப் புரவி; | 5 |
|
நீடு நாள்களும், கோள்களும், என்ன, மேல் நிமிர்ந்து மாடு தோற்றுவ மலர் எனப் பொலிகின்ற வளத்த; ஓடு மாச் சுடர் வெண் மதிக்கு, உட்கறுப்பு, உயர்ந்த கோடு தேய்த்தலின், களங்கம் உற்ற ஆம் அன்ன குறிய; | 6 |
|
தீது அறும் பெருஞ் சாகைகள் தழைக்கின்ற செயலால் வேதம் என்னவும் தகுவன; விசும்பினும் உயர்ந்த ஆதி அண்டம் முன்பு அளித்தவன் உலகின், அங்கு அவன் ஊர் ஓதிமம், தனிப் பெடையொடும் புடை இருந்து உறைவ. | 7 |
|
நாற்றம் மல்கு போது, அடை, கனி, காய், முதல் நானா வீற்று, மண்தலத்து யாவையும் வீழ்கில, யாண்டும் காற்று அலம்பினும்; கலி நெடு வானிடைக் கலந்த ஆற்றின் வீழ்ந்து போய், அலை கடல் பாய்தரும் இயல்ப; | 8 |
|
அடியினால் உலகு அளந்தவன் அண்டத்துக்கு அப்பால் முடியின்மேல் சென்ற முடியன ஆதலின், முடியா நெடிய மால் எனும் நிலையன; நீரிடைக் கிடந்த படியின்மேல் நின்ற மேரு மால் வரையினும், பரிய; | 9 |
|
வள்ளல் இந்திரன் மைந்தற்கும், தம்பிக்கும் வயிர்த்த உள்ளமே என, ஒன்றின் ஒன்று உள் வயிர்ப்பு உடைய; தெள்ளு நீரிடைக் கிடந்த பார் சுமக்கின்ற சேடன் வெள்ளி வெண் படம் குடைந்து கீழ் போகிய வேர; | 10 |
|
சென்று திக்கினை அளந்தன, பணைகளின்; தேவர், 'என்றும் நிற்கும்' என்று இசைப்பன; இரு சுடர் திரியும் குன்றினுக்கு உயர்ந்து அகன்றன; ஒன்றினும் குறுகா; ஒன்றினுக்கு ஒன்றின் இடை, நெடிது யோசனை உடைய. | 11 |
இராமன் அம்பு எய்தல்
|
ஆய மா மரம் அனைத்தையும் நோக்கி நின்று, அமலன், தூய வார் கணை துரப்பது ஓர் ஆதரம் தோன்ற, சேய வானமும், திசைகளும், செவிடு உற, தேவர்க்கு ஏய்வு இலாதது ஓர் பயம் வர, சிலையின் நாண் எறிந்தான். | 12 |
|
ஒக்க நின்றது, எவ் உலகமும் அங்கு அங்கே ஓசை; பக்கம் நின்றவர்க்கு உற்றது பகர்வது எப்படியோ? திக்கயங்களும் மயங்கின; திசைகளும் திகைத்த; புக்கு, அயன் பதி சலிப்புற ஒலித்தது, அப் பொரு வில். | 13 |
|
அரிந்தமன் சிலை நாண் நெடிது ஆர்த்தலும், அமரர் இரிந்து நீங்கினர், கற்பத்தின் இறுதி என்று அயிர்த்தார்; பரிந்த தம்பியே பாங்கு நின்றான்; மற்றைப் பல்லோர் புரிந்த தன்மையை உரைசெயின், பழி, அவர்ப் புணரும். | 14 |
|
'எய்தல் காண்டும்கொல், இன்னம்?' என்று, அரிதின் வந்து எய்தி, பொய் இல் மாருதி முதலினோர் புகழ்வுறும் பொழுதில், மொய் கொள் வார் சிலை நாணினை முறை உற வாங்கி, வெய்ய வாளியை, ஆளுடை வில்லியும், விட்டான். | 15 |
|
ஏழு மா மரம் உருவி, கீழ் உலகம் என்று இசைக்கும் ஏழும் ஊடு புக்கு உருவி, பின் உடன் அடுத்து இயன்ற ஏழ் இலாமையால் மீண்டது, அவ் இராகவன் பகழி; ஏழு கண்டபின், உருவுமால்; ஒழிவது அன்று, இன்னும். | 16 |
அம்பு எய்தமையால் உலகில் உண்டான அச்சம்
|
ஏழு வேலையும், உலகம் மேல் உயர்ந்தன ஏழும், ஏழு குன்றமும், இருடிகள் எழுவரும், புரவி ஏழும், மங்கையர் எழுவரும், நடுங்கினர் என்ப - 'ஏழு பெற்றதோ இக் கணைக்கு இலக்கம்?' என்று எண்ணி. | 17 |
|
அன்னது ஆயினும், அறத்தினுக்கு ஆர் உயிர்த் துணைவன் என்னும் தன்மையை நோக்கினர் யாவரும், எவையும்; பொன்னின் வார் கழல் புது நறுந் தாமரை பூண்டு, சென்னிமேல் கொளூஉ அருக்கன் சேய், இவை இவை செப்பும்: | 18 |
சுக்கிரீவன் இராமனைப் புகழ்ந்துரைத்தல்
|
'வையம் நீ! வானும் நீ! மற்றும் நீ! மலரின்மேல் ஐயன் நீ! ஆழிமேல் ஆழி வாழ் கையன் நீ! செய்ய தீ அனைய அத் தேவும் நீ! நாயினேன், உய்ய வந்து உதவினாய், உலகம் முந்து உதவினாய்! | 19 |
|
'என் எனக்கு அரியது, எப் பொருளும் எற்கு எளிது அலால்? உன்னை இத் தலை விடுத்து உதவினார், விதியினார்; அன்னை ஒப்புடைய உன் அடியருக்கு அடியென் யான்; மன்னவர்க்கு அரச!' என்று உரைசெய்தான் - வசை இலான். | 20 |
வானர வீரர்களின் மகிழ்ச்சி
|
ஆடினார்; பாடினார்; அங்கும் இங்கும் களித்து ஓடினார்; உவகை இன் நறவை உண்டு உணர்கிலார்;- 'நேடினாம் வாலி காலனை' எனா, நெடிது நாள் வாடினார் தோள் எலாம் வளர, மற்று அவர் எலாம். | 21 |
தேடல் தொடர்பான தகவல்கள்:
4. மராமரப் படலம் - Kambar Books - கம்பர் நூல்கள் - Tamil Literature's - தமிழ் இலக்கியங்கள் - நெடிது, புக்கு, சென்று