கலைக் களஞ்சியம்
கம்ப இராமாயணம் - 12. கவந்தன் படலம்
இராம இலக்குவர் கவந்தன் வனத்தைக் காணுதல்
|
ஐ-ஐந்து அடுத்த யோசனையின் இரட்டி, அடவி புடைபடுத்த வையம் திரிந்தார்; கதிரவனும் வானின் நாப்பண் வந்துற்றான்; எய்யும் சிலைக் கை இருவரும் சென்று, இருந்தே நீட்டி எவ் உயிரும் கையின் வளைந்து வயிற்று அடங்கும் கவந்தன் வனத்தைக் கண்ணுற்றார். | 1 |
|
எறுப்பு இனம், கடையுற, யானையே முதல் உறுப்புடை உயிர் எலாம் உலைந்து சாய்ந்தன; வெறிப்புறு நோக்கின, வெருவுகின்றன; பறிப்பு அரு வலையிடைப் பட்ட பான்மைய; | 2 |
|
மரபுளி நிறுத்திலன், புரக்கும் மாண்பிலன்; உரன் இலன் ஒருவன் நாட்டு உயிர்கள் போல்வன; வெருவுவ, சிந்துவ, குவிவ, விம்மலோடு இரிவன, மயங்குவ, இயல்பு நோக்கினார். | 3 |
|
மால் வரை உருண்டன வருவ; மா மரம் கால் பறிந்திடுவன; கான யாறுகள் மேல் உள திசையொடு வெளிகள் ஆவன; சூல் முதிர் மேகங்கள் சுருண்டு வீழ்வன; | 4 |
கவந்தன் கைப்பட்ட இருவரும் பலவாறு எண்ணுதல்
|
நால் திசைப் பரவையும் இறுதி நாள் உற, காற்று இசைத்து எழ எழுந்து, உலகைக் கால் பரந்து ஏற்று இசைத்து உயர்ந்து வந்து இடுங்குகின்றன போல், திசை சுற்றிய கரத்துப் புக்குளார். | 5 |
|
தேமொழி திறத்தினால், அரக்கர் சேனை வந்து ஏமுற வளைந்தது என்று, உவகை எய்தினார்; நேமி மால் வரை வர நெருக்குகின்றதே ஆம் எனல் ஆய, கைம் மதிட்குள் ஆயினார். | 6 |
|
இளவலை நோக்கினன் இராமன், 'ஏழையை உளைவு செய் இராவணன் உறையும் ஊரும், இவ் அளவையது ஆகுதல் அறிதி; ஐய! நம் கிளர் பெருந் துயரமும் கீண்டது ஆம்' என, | 7 |
|
'முற்றிய அரக்கர் தம் முழங்கு தானையேல், எற்றிய முரசு ஒலி, ஏங்கும் சங்கு இசை, பெற்றிலது; ஆதலின், பிறிது ஒன்று ஆம்' எனச் சொற்றனன் இளையவன், தொழுது முன் நின்றான். | 8 |
|
'தெள்ளிய அமுது எழத் தேவர் வாங்கிய வெள் எயிற்று அரவம்தான்? வேறு ஓர் நாகம்தான்? தள்ள அரு வாலொடு தலையினால் வளைத்து, உள் உறக் கவர்வதே ஒக்கும்; ஊழியாய்!' | 9 |
கவந்தனின் தோற்றம்
|
என்று இவை விளம்பிய இளவல் வாசகம் நன்று என நினைந்தனன், நடந்த நாயகன்; ஒன்று இரண்டு யோசனை உள் புக்கு, ஓங்கல்தான் நின்றென இருந்த அக் கவந்தன் நேர் சென்றார். | 10 |
|
வெயில் சுடர் இரண்டினை மேரு மால் வரை குயிற்றியதாம் எனக் கொதிக்கும் கண்ணினன்; எயிற்று இடைக்குஇடை இரு காதம்; ஈண்டிய வயிற்றிடை வாய் எனும் மகர வேலையான். | 11 |
|
ஈண்டிய புலவரொடு அவுணர், இந்துவைத் தீண்டிய நெடு வரைத் தெய்வ மத்தினைப் பூண்டு உயர் வடம், இரு புடையும் வாங்கலின், நீண்டன கிடந்தென நிமிர்ந்த கையினான். | 12 |
|
தொகைக் கனல் கருமகன் துருத்தித் தூம்பு என, புகைக் கொடி, கனலொடும் பொடிக்கும் மூக்கினான்; பகைத் தகை நெடுங் கடல் பருகும் பாவகன் சிகைக் கொழுந்து இது எனத் திருகு நாவினான். | 13 |
|
புரண்டு பாம்பு இடை வர வெருவி, புக்கு உறை அரண்தனை நாடி, ஓர் அருவி மால் வரை முரண் தொகு முழை நுழை, முழு வெண் திங்களை இரண்டு கூறிட்டென, இலங்கு எயிற்றினான். | 14 |
|
ஓத நீர், மண் இவை முதல ஓதிய பூதம் ஓர் ஐந்தினில் பொருந்திற்று அன்றியே, வேத நூல் வரன்முறை விதிக்கும் ஐம் பெரும் பாதகம் திரண்டு, உயிர் படைத்த பண்பினான். | 15 |
|
வெய்ய வெங் கதிர்களை விழுங்கும் வெவ் அரா, செய் தொழில் இல, துயில் செவியின் தொள்ளையான்; பொய் கிளர் வன்மையில் புரியும் புன்மையோர் வைகுறும் நரகையும் நகும் வயிற்றினான். | 16 |
|
முற்றிய உயிர் எலாம் முருங்க வாரி, தான் பற்றிய கரத்தினன், பணைத்த பண்ணையில் துற்றிய புகுதரும் தோற்றத்தால், நமன் கொற்ற வாய்தல் செயல் குறித்த வாயினான். | 17 |
|
ஓலம் ஆர் கடல் என முழங்கும் ஓதையான்; ஆலமே என இருண்டு அழன்ற ஆக்கையான்; நீல மால்; நேமியின் தலையை நீக்கிய காலநேமியைப் பொரும் கவந்தக் காட்சியான். | 18 |
|
தாக்கிய தணப்பு இல் கால் எறிய, தன்னுடை மேக்கு உயர் கொடு முடி இழந்த மேரு தேர் ஆக்கையின் இருந்தவன் தன்னை, அவ் வழி, நோக்கினர் இருவரும், நுணங்கு கேள்வியார். | 19 |
கவந்தனின் வாயைப் பார்த்து இராம இலக்குவர் ஐயுறுதல்
|
நீர் புகும் நெடுங் கடல் அடங்கும், நேமி சூழ் பார் புகும், நெடும் பகு வாயைப் பார்த்தனர்; 'சூர் புகல் அரியது ஓர் அரக்கர் தொல் மதில் ஊர் புகு வாயிலோ இது?' என்று, உன்னினார். | 20 |
|
அவ் வழி, இளையவன் அமர்ந்து நோக்கியே, 'வெவ்வியது ஒரு பெரும் பூதம், வில் வலாய், வவ்விய தன் கையின் வளைத்து, வாய்ப் பெயும்; செய்வது என் இவண்?' என, செம்மல் சொல்லுவான்: | 21 |
'பழி சுமந்து வாழ்கிலேன்' எனல்
|
தோகையும் பிரிந்தனள்; எந்தை துஞ்சினன்; வேக வெம் பழி சுமந்து உழல வேண்டலென்; ஆகலின், யான், இனி, இதனுக்கு ஆமிடம்; ஏகுதி ஈண்டுநின்று, இளவலே!' என்றான். | 22 |
|
'ஈன்றவர் இடர்ப்பட, எம்பி துன்புற, சான்றவர் துயருற, பழிக்குச் சார்வுமாய்த் தோன்றலின், என் உயிர் துறந்தபோது அலால், ஊன்றிய பெரும் படர் துடைக்க ஒண்ணுமோ? | 23 |
|
'"இல் இயல்புடைய, நீர் அளித்த, இன் சொலாம் வல்லி, அவ் அரக்கர்தம் மனை உளாள்" எனச் சொல்லினென், மலை எனச் சுமந்த தூணியென், வில்லினென், செல்வேனோ, மிதிலை வேந்தன்பால்? | 24 |
|
'"தளை அவிழ் கோதையைத் தாங்கல் ஆற்றலன், இளை புரந்து அளித்தல்மேல் இவர்ந்த காதலன், உளன்" என, உரைத்தலின், "உம்பரான்" என விளைதல் நன்று; ஆதலின், விளிதல் நன்று' என்றான். | 25 |
'முன்னம் முடிவன்' என இலக்குவன் மொழிதல்
|
ஆண்டான் இன்ன பன்னிட, ஐயற்கு இள வீரன், 'ஈண்டு, யான் உன்பின் ஏகியபின், இவ் இடர் வந்து மூண்டால், முன்னே ஆர் உயிரொடும் முடியாதே, மீண்டே போதற்கு ஆம் எனின், நன்று என் வினை!' என்றான். | 26 |
|
என்றான் என்னாப் பின்னும் இசைப்பான், 'இடர்தன்னை வென்றார் அன்றே வீரர்கள் ஆவார்? விரவாரின் தன் தாய், தந்தை, தம்முன், எனும் தன்மையர் முன்னே பொன்றான் என்றால், நீங்குவது அன்றோ புகழ் அம்மா? | 27 |
|
'"மானே அன்னாள்தன்னொடு தம்முள் வரை ஆரும் கானே வைக, கண்துயில் கொள்ளாது அயல் காத்தற்கு ஆனாள்; என்னே!" என்றவர் முன்னே, "அவர் இன்றித் தானே வந்தான்" என்றலின், வேறு ஓர் தவறு உண்டோ ? | 28 |
|
'என் தாய், ''உன்முன் ஏவிய யாவும் இசை; இன்னல் பின்றாது எய்தி, பேர் இசையாளற்கு அழிவு உண்டேல், பொன்றாமுன்னம் பொன்றுதி" என்றாள்; உரை பொய்யா நின்றால் அன்றோ நிற்பது வாய்மை நிலை அம்மா? | 29 |
|
'என்-பெற்றாளும், யானும், எனைத்து ஓர் வகையாலும், நின்-பெற்றாட்கும், நிற்கும், நினைப்புப் பிழையாமல், நல் பொன் தோளாய்! நல்லவர் பேண நனி நிற்கும் சொல் பெற்றால், மற்று ஆர் உயிர் பேணி, துறவேமால். | 30 |
|
'ஓதுங்கால், அப் பல் பொருள் முற்றுற்று, ஒருவாத வேதம் சொல்லும் தேவரும் வீயும் கடை வீயாய்; மாதங்கம் தின்று உய்ந்து இவ் வனத்தின்தலை வாழும் பூதம் கொல்லப் பொன்றுதிஎன்னின், பொருள் உண்டோ ? | 31 |
|
கேட்டார் கொள்ளார்; கண்டவர் பேணார்; 'கிளர் போரில் தோட்டார் கோதைச் சோர் குழல்தன்னைத் துவளாமல் மீட்டான் என்னும் பேர் இசை கொள்ளான், செரு வெல்ல மாட்டான், மாண்டான்" என்றலின்மேலும் வசை உண்டோ ? | 32 |
'பூதத்தின் கையொடு வாயைத் துணிப்பதே கருமம்' எனல்
|
'தணிக்கும் தன்மைத்து அன்று எனின், இன்று இத் தகை வாளால்,- கணிக்கும் தன்மைத்து அன்று, விடத்தின் கனல் பூதம்- பிணிக்கும் கையும், பெய் பில வாயும் பிழையாமல் துணிக்கும் வண்ணம் காணுதி; துன்பம் துற' என்றான். | 33 |
|
என்னா முன்னே, செல்லும் இளங்கோ, இறையோற்கு முன்னே செல்லும்; முன்னவன், அன்னானினும் முந்த, தன் நேர் இலாத தம்பி தடுப்பான்; பிறர் இல்லை அன்னோ! கண்டார் உம்பரும் வெய்துற்று அழுதாரால். | 34 |
கவந்தனை எதிர்த்து இராம இலக்குவர் போர் புரிதல்
|
இனையர் ஆகிய இருவரும், முகத்து இரு கண்போல், கனையும் வார் கழல் வீரர் சென்று அணுகலும், கவந்தன், 'வினையின் எய்திய வீரர் நீர் யாவர்கொல்?' என்ன, நினையும் நெஞ்சினர், இமைத்திலர்; உருத்தனர், நின்றார். | 35 |
|
'அழிந்துளார் அலர்; இகழ்ந்தனர் என்னை' என்று அழன்றான்; பொழிந்த கோபத்தன்; புதுப் பொறி மயிர்ப்புறம் பொடிப்ப, 'விழுங்குவேன்' என வீங்கலும், விண் உற, வீரர், எழுந்த தோள்களை வாள்களால் அரிந்தனர், இட்டார். | 36 |
|
கைகள் அற்று வெங் குருதி ஆறு ஒழுகிய கவந்தன் மெய்யின், மேற்கோடு கிழக்கு உறுப் பெரு நதி விரவும், சைய மா நெடுந் தாழ் வரைத் தனி வரைதன்னோடு ஐயம் நீங்கிய, பேர் எழில் உவமையன் ஆனான். | 37 |
கவந்தன் முன்னை உருப் பெற்று, விண் உற நிமிர்தல்
|
ஆளும் நாயகன் அம் கையின் தீண்டிய அதனால், மூளும் சாபத்தின் முந்திய தீவினை முடித்தான்; தோளும் வாங்கிய தோமுடை யாக்கையைத் துறவா, நீளம் நீங்கிய பறவையின், விண் உற நிமிர்ந்தான். | 38 |
|
விண்ணில் நின்றவன், 'விரிஞ்சனே முதலினர் யார்க்கும் கண்ணில் நின்றவன் இவன்' எனக் கருத்துற உணர்ந்தான்; எண் இல் அன்னவன் குணங்களை, வாய் திறந்து, இசைத்தான்; புண்ணியம் பயக்கின்றுழி அரியது எப் பொருளே? | 39 |
இராமனைத் துதித்தல்
|
ஈன்றவனோ எப் பொருளும்? எல்லை தீர் நல் அறத்தின் சான்றவனோ? தேவர் தவத்தின் தனிப் பயனோ? மூன்று கவடு ஆய் முளைத்து எழுந்த மூலமோ? தோன்றி, அரு வினையேன் சாபத் துயர் துடைத்தாய்! | 40 |
|
மூலமே இல்லா முதல்வனே! நீ முயலும் கோலமோ, யார்க்கும் தெரிவு அரிய கொள்கையவால்; ஆலமோ? ஆலின் அடையோ? அடைக் கிடந்த பாலனோ? வேலைப் பரப்போ? பகராயே! | 41 |
|
'காண்பார்க்கும் காணப்படு பொருட்கும் கண் ஆகி, பூண்பாய்போல் நிற்றியால், யாது ஒன்றும் பூணாதாய், மாண்பால் உலகை வயிற்று ஒளித்து வாங்குதியால்; ஆண்பாலோ? பெண்பாலோ? அப்பாலோ? எப்பாலோ? | 42 |
|
'ஆதிப் பிரமனும் நீ; ஆதிப் பரமனும் நீ! ஆதி எனும் பொருளுக்கு அப்பால் உண்டாகிலும் நீ! "சோதிச் சுடர்ப் பிழம்பு நீ!" என்று சொல்லுகின்ற வேதம் உரைசெய்தால், வெள்காரோ வேறு உள்ளார்? | 43 |
|
'எண் திசையும் திண் சுவரா, ஏழ் ஏழ் நிலை வகுத்த அண்டப் பெருங் கோயிற்கு எல்லாம் அழகுடைய மண்டலங்கள் மூன்றின்மேல், என்றும் மலராத புண்டரிக மோட்டின் பொகுட்டே புரை; அம்மா! | 44 |
|
'மண்பால்-அமரர் வரம்பு ஆரும் காணாத எண்பால் உயர்ந்த, எரி ஓங்கும் நல் வேள்வி உண்பாய் நீ; ஊட்டுவாய் நீ; இரண்டும் ஒக்கின்ற பண்பு ஆர் அறிவார்? பகராய், பரமேட்டி! | 45 |
|
'நிற்கும் நெடு நீத்த நீரில் முளைத்தெழுந்த மொக்குளே போல, முரண் இற்ற அண்டங்கள் ஒக்க உயர்ந்து, உன்னுளே தோன்றி ஒளிக்கின்ற பக்கம் அறிதற்கு எளிதோ? பரம்பரனே! | 46 |
|
'நின் செய்கை கண்டு நினைந்தனவோ, நீள் மறைகள்? உன் செய்கை அன்னவைதான் சொன்ன ஒழுக்கினவோ? என் செய்தேன் முன்னம்? மறம் செய்கை எய்தினார்- பின் செல்வது இல்லாப் பெருஞ் செல்வம் நீ தந்தாய்! | 47 |
|
'மாயப் பிறவி மயல் நீக்கி மாசு இலாக் காயத்தை நல்கி, துயரின் கரை ஏற்றி, பேய் ஒத்தேன் பேதைப் பிணக்கு அறுத்த எம் பெருமான்! நாய் ஒத்தேன்; என்ன நலன் இழைத்தேன் நான்?' என்றான். | 48 |
எதிரில் நின்றவனை இலக்குவன் 'நீ யார்' என வினவல்
|
என்று, ஆங்கு, இனிது இயம்பி, 'இன்று அறியக் கூறுவெனேல், ஒன்றாது, தேவர் உறுதிக்கு' என உன்னா, தன் தாயைக் கண்ணுற்ற கன்று அனைய தன்மையன் ஆய், நின்றானைக் கண்டான்,-நெறி நின்றார் நேர் நின்றான். | 49 |
|
'பாராய் இளையவனே! பட்ட இவன், வேறே ஓர் பேராளன் தானாய், ஒளி ஓங்கும் பெற்றியனாய், நேர், ஆகாயத்தின் மிசை நிற்கின்றான்; நீ இவனை ஆராய்!' என, அவனும், 'ஆர்கொலோ நீ?' என்றான். | 50 |
தனுவின் வரலாறு
|
'சந்தப் பூண் அலங்கல் வீர! தனு எனும் நாமத்தேன்; ஓர் கந்தர்ப்பன்; சாபத்தால், இக் கடைப்படு பிறவி கண்டேன்; வந்துற்றீர் மலர்க்கை தீண்ட, முன்னுடை வடிவம் பெற்றேன், எந்தைக்கும் எந்தை நீர்; யான் இசைப்பது கேண்மின்' என்றான் | 51 |
தனு சவரியை அடைந்து சுக்கிரீவன் நட்பைப் பெறுமாறு கூறல்
|
'கணை உலாம் சிலையினீரைக் காக்குநர் இன்மையேனும் இணை இலாள்தன்னை நாடற்கு ஏயன செய்தற்கு ஏற்கும்; புணை இலாதவற்கு வேலை போக்கு அரிது; அன்னதேபோல், துணை இலாதவருக்கு இன்னா, பகைப் புலம் தொலைத்து நீக்கல் | 52 |
|
'பழிப்பு அறு நிலைமை ஆண்மை பகர்வது என்? பதும பீடத்து உழிப் பெருந்தகைமை சான்ற அந்தணன் உயிர்த்த எல்லாம் அழிப்பதற்கு ஒருவன் ஆன அண்ணலும், அறிதிர் அன்றே, ஒழிப்ப அருந் திறல் பல் பூத கணத்தொடும் உறையும் உண்மை? | 53 |
|
'ஆயது செய்கை என்பது, அறத் துறை நெறியின் எண்ணி, தீயவர்ச் சேர்க்கிலாது, செவ்வியோர்ச் சேர்ந்து, செய்தல்; தாயினும் உயிர்க்கு நல்கும் சவரியைத் தலைப்பட்டு, அன்னாள் ஏயது ஓர் நெறியின் எய்தி, இரலையின் குன்றம் ஏறி. | 54 |
|
'கதிரவன் சிறுவன் ஆன கனக வாள் நிறத்தினானை எதிர் எதிர் தழுவி, நட்பின் இனிது அமர்ந்து, அவனின் ஈண்ட, வெதிர் பொரும் தோளினானை நாடுதல் விழுமிது' என்றான், அதிர் கழல் வீரர்தாமும், அன்னதே அமைவது ஆனார். | 55 |
மதங்கன் இருக்கை சேர்தல்
|
ஆனபின், தொழுது வாழ்த்தி, அந்தரத்து அவனும் போனான்; மானவக் குமரர் தாமும் அத் திசை வழிக் கொண்டு ஏகி, கானமும் மலையும் நீங்கி, கங்குல் வந்து இறுக்கும் காலை, யானையின் இருக்கை அன்ன, மதங்கனது இருக்கை சேர்ந்தார் | 56 |
தேடல் தொடர்பான தகவல்கள்:
12. கவந்தன் படலம் - Kambar Books - கம்பர் நூல்கள் - Tamil Literature's - தமிழ் இலக்கியங்கள் - கவந்தன், என்றான், முன்னே, செய்கை, இருவரும், இருக்கை, நிற்கும், பெரும், இலக்குவர், கையின், அரக்கர்