கலைக் களஞ்சியம்
கம்ப இராமாயணம் - 13. கார்முகப் படலம்
மாய வில்லை இராமன் நாணேற்றினால் தான் தன் துயர் நீங்கும் எனச் சனகன் உரைத்தல்
|
'மாற்றம் யாது உரைப்பது? மாய விற்கு நான் தோற்றனென் என மனம் துளங்குகின்றதால்; நோற்றனள் நங்கையும்; நொய்தின் ஐயன் வில் ஏற்றுமேல், இடர்க் கடல் ஏற்றும்' என்றனன். | 1 |
சனகனது ஆணைப்படி ஏவலர் வில்லை மண்டபத்திற்குக் கொண்டுவருதல்
|
என்றனன், ஏன்று, தன் எதிர் நின்றாரை, 'அக் குன்று உறழ் வரி சிலை கொணர்மின், ஈண்டு' என, 'நன்று' என வணங்கினர், நால்வர் ஓடினர்; பொன் திணி கார்முகச் சாலை புக்கனர். | 2 |
|
உறு வலி யானையை ஒத்த மேனியர், செறி மயிர்க் கல் எனத் திரண்ட தோளினர், அறுபதினாயிரர், அளவு இல் ஆற்றலர், தறி மடுத்து, இடையிடை, தண்டில் தாங்கினர்; | 3 |
|
நெடு நிலமகள் முதுகு ஆற்ற, நின்று உயர் தட நிமிர் வடவரைதானும் நாண் உற, 'இடம் இலை உலகு' என வந்தது,-எங்கணும் கடல் புரை திரு நகர் இரைத்துக் காணவே. | 4 |
வில்லினைக் கண்டார் கூறிய மொழிகள்
|
'சங்கொடு சக்கரம் தரித்த செங்கை அச் சிங்க ஏறு அல்லனேல், இதனைத் தீண்டுவான் எங்கு உளன் ஒருவன்? இன்று ஏற்றின், இச் சிலை, மங்கைதன் திருமணம் வாழுமால்' என்பார். | 5 |
|
'கைதவம், தனு எனல்; கனகக் குன்று' என்பார்; 'செய்தது, அத் திசைமுகன் தீண்டி அன்று; தன் மொய் தவப் பெருமையின் முயற்சியால்' என்பார்; 'எய்தவன் யாவனோ, ஏற்றிப் பண்டு?' என்பார். | 6 |
|
'திண் நெடு மேருவைத் திரட்டிற்றோ?' என்பார்; 'வண்ண வான் கடல் பண்டு கடைந்த மத்து' என்பார்; 'அண்ணல் வாள் அரவினுக்கு அரசனோ?' என்பார்; 'விண் இடு நெடிய வில் வீழ்ந்ததோ?' என்பார். | 7 |
|
'என், "இது கொணர்க" என, இயம்பினான்?' என்பார்; 'மன்னவர் உளர்கொலோ மதி கெட்டார்?' என்பார்; 'முன்னை ஊழ் வினையினால் முடிக்கில் ஆம்' என்பார்; 'கன்னியும் இச் சிலை காணுமோ?' என்பார். | 8 |
|
'இச் சிலை உதைத்த கோற்கு இலக்கம் யாது?' என்பார்; 'நச் சிலை நங்கைமேல் நாட்டும், வேந்து' என்பார்; 'நிச்சயம் எடுக்கும்கொல் நேமியான்!' என்பார்; சிற்சிலர், 'விதி செய்த தீமை ஆம்' என்பார். | 9 |
வில்லைக் கண்ட வேந்தர்கள் கைவிரித்தல்
|
மொய்த்தனர் இன்னணம் மொழிய, மன்னன் முன் உய்த்தனர், நிலம் முதுகு உளுக்கிக் கீழ் உற, வைத்தனர்; 'வாங்குநர் யாவரோ?' எனா, கைத்தலம் விதிர்த்தனர், கண்ட வேந்தரே. | 10 |
சதானந்த முனிவன் கூறிய வில்லின் வரலாறு
|
போதகம் அனையவன் பொலிவை நோக்கி, அவ் வேதனை தருகின்ற வில்லை நோக்கி, தன் மாதினை நோக்குவான் மனத்தை நோக்கிய கோதமன் காதலன் கூறல்மேயினான்: | 11 |
|
'இமைய வில் வாங்கிய ஈசன், "பங்கு உறை உமையினை இகழ்ந்தனன் என்ன" ஓங்கிய கமை அறு சினத் தனிக் கார்முகம் கொளா, சமை உறு தக்கனார் வேள்வி சாரவே. | 12 |
|
'உக்கன பல்லொடு, கரங்கள் வீழ்ந்தன; புக்கனர், வானவர் புகாத சூழல்கள்; தக்கன் நல் வேள்வியில் தழலும் ஆறின; முக் கண் எண் தோளவன் முனிவும் மாறினான். | 13 |
|
'தாளுடை வரி சிலை, சம்பு, உம்பர்தம் நாள் உடைமையின், அவர் நடுக்கம் நோக்கி, இக் கோளுடை விடை அனான் குலத்துள் தோன்றிய வாளுடை உழவன் ஓர் மன்னன்பால் வைத்தான். | 14 |
|
'கார்முக வலியை யான் கழறல் வேண்டுமோ? வார் சடை அரன் நிகர் வரத! நீ அலால், யார் உளர் அறிபவர்? இவற்குத் தோன்றிய தேர் முக அல்குலாள் செவ்வி கேள்' எனா, | 15 |
|
'இரும்பு அனைய கரு நெடுங் கோட்டு இணை ஏற்றின் பணை ஏற்ற பெரும் பியலில் பளிக்கு நுகம் பிணைத்து, அதனோடு அணைத்து ஈர்க்கும் வரம்பு இல் மணிப் பொன் - கலப்பை வயிரத்தின் கொழு மடுத்திட்டு உரம் பொரு இல் நிலம், வேள்விக்கு, அலகு இல் பல சால் உழுதேம் | 16 |
|
'உழுகின்ற கொழு முகத்தின், உதிக்கின்ற கதிரின் ஒளி பொழிகின்ற, புவி மடந்தை திரு வெளிப்பட்டென, புணரி எழுகின்ற தெள் அமுதொடு எழுந்தவளும், இழிந்து ஒதுங்கித் தொழுகின்ற நல் நலத்துப் பெண் அரசி தோன்றினாள். | 17 |
|
'குணங்களை என் கூறுவது? கொம்பினைச் சேர்ந்து, அவை உய்யப் பிணங்குவன; அழகு, இவளைத் தவம் செய்து பெற்றதுகாண்; கணங் குழையாள் எழுந்ததற்பின், கதிர் வானில் கங்கை எனும் அணங்கு இழியப் பொலிவு இழந்த ஆறு ஒத்தார், வேறு உற்றார் | 18 |
|
'சித்திரம் இங்கு இது ஒப்பது எங்கு உண்டு-செய்வினையால் வித்தகமும் விதி வசமும் வெவ்வேறே புறம் கிடப்ப, அத் திருவை அமரர் குலம் ஆதரித்தார் என, அறிஞர்! இத் திருவை நில வேந்தர் எல்லாரும் காதலித்தார்! | 19 |
|
'கலித் தானைக் கடலோடும் கைத் தானக் களிற்று அரசர் ஒலித்து ஆனை என வந்து, மணம் மொழிந்தார்க்கு எதிர், "உருத்த புலித் தானை, களிற்று உரிவைப் போர்வையான் வரி சிலையை வலித்தானே மங்கை திருமணத்தான்" என்று, யாம் வலித்தேம். | 20 |
|
'வல் வில்லுக்கு ஆற்றார்கள், மார வேள் வளை கருப்பின் மெல் வில்லுக்கு ஆற்றாராய், தாம் எம்மை விளிகுற்றார்; கல் வில்லோடு உலகு ஈந்த கனங் குழையைக் காதலித்து,- சொல் வில்லால் உலகு அளிப்பாய்!-போர் செய்யத் தொடங்கினார் | 21 |
|
'எம் மன்னன் பெருஞ் சேனை ஈவதனை மேற்கொண்ட செம் மன்னர் புகழ் வேட்ட பொருளேபோல் தேய்ந்ததால்; பொம்மென்ன வண்டு அலம்பும் புரி குழலைக் காதலித்த அம் மன்னர் சேனை, தமது ஆசைபோல் ஆயிற்றால். | 22 |
|
'மல் காக்கும் மணிப் புயத்து மன்னன் இவன், மழவிடையோன் வில் காக்கும் வாள் அமருள் மெலிகின்றான் என இரங்கி, எல் காக்கும் முடி விண்ணோர் படை ஈந்தார் என, வேந்தர், அல் காக்கை கூகையைக் கண்டு அஞ்சினவாம் என, அகன்றார் | 23 |
|
'அன்று முதல், இன்று அளவும், ஆரும் இந்தச் சிலை அருகு சென்றும் இலர்; போய் ஒளித்த தேர் வேந்தர் திரிந்தும் இலார்; "என்றும் இனி மணமும் இலை" என்று இருந்தோம்; இவன் ஏற்றின், நன்று; மலர்க் குழல் சீதை நலம் பழுது ஆகாது' என்றான். | 24 |
இராமன் வில்லை நோக்கி எழுதல்
|
நினைந்த முனி பகர்ந்த எலாம் நெறி உன்னி, அறிவனும் தன், புனைந்த சடைமுடி துளக்கி, போர் ஏற்றின் முகம் பார்த்தான்; வனைந்தனைய திருமேனி வள்ளலும், அம் மா தவத்தோன் நினைந்த எலாம் நினைந்து, அந்த நெடுஞ் சிலையை நோக்கினான் | 25 |
|
பொழிந்த நெய் ஆகுதி வாய்வழி பொங்கி எழுந்த கொழுங் கனல் என்ன எழுந்தான்; 'அழிந்தது, வில்' என, விண்ணவர் ஆர்த்தார்; மொழிந்தனர் ஆசிகள், முப் பகை வென்றார். | 26 |
மங்கையர் மன நிலையும், வாய் மொழியும்
|
தூய தவங்கள் தொடங்கிய தொல்லோன் ஏயவன் வல் வில் இறுப்பதன் முன்னம், சேயிழை மங்கையர் சிந்தைதொறு எய்யா, ஆயிரம் வில்லை அனங்கன் இறுத்தான். | 27 |
|
'காணும் நெடுஞ் சிலை கால் வலிது' என்பார்; 'நாணுடை நங்கை நலம் கிளர் செங் கேழ்ப் பாணி, இவன் படர் செங் கை படாதேல், வாள் நுதல் மங்கையும் வாழ்வு இலள்' என்பார். | 28 |
|
கரங்கள் குவித்து, இரு கண்கள் பனிப்ப, 'இருங் களிறு இச் சிலை ஏற்றிலன் ஆயின், நரந்த நறைக் குழல் நங்கையும், நாமும், முருங்கு எரியில் புக மூழ்குதும்' என்பார். | 29 |
|
'வள்ளல் மணத்தை மகிழ்ந்தனன் என்றால், "கொள்" என் முன்பு கொடுப்பதை அல்லால், வெள்ளம் அணைத்தவன் வில்லை எடுத்து, இப் பிள்ளை முன் இட்டது பேதைமை' என்பார். | 30 |
|
'ஞான முனிக்கு ஒரு நாண் இலை' என்பார்; 'கோன் இவனின் கொடியோன் இலை' என்பார்; 'மானவன் இச் சிலை கால் வளையானேல், பீன தனத்தவள் பேறு இலள்' என்பார். | 31 |
வில்லை நோக்கி இராமன் நடத்தல்
|
தோகையர் இன்னன சொல்லிட, நல்லோர் ஓகை விளம்பிட, உம்பர் உவப்ப, மாக மடங்கலும், மால் விடையும், பொன் நாகமும், நாகமும், நாண நடந்தான். | 32 |
இமைப் பொழுதில் வில்லை எடுத்து இராமன் நாண் ஏற்ற, அவ் வில் ஒடிதல்
|
ஆடக மால் வரை அன்னது தன்னை, 'தேட அரு மா மணி, சீதை எனும் பொன் சூடக வால் வளை, சூட்டிட நீட்டும் ஏடு அவிழ் மாலை இது' என்ன, எடுத்தான். | 33 |
|
தடுத்து இமையாமல் இருந்தவர், தாளில் மடுத்ததும், நாண் நுதி வைத்ததும், நோக்கார்; கடுப்பினில் யாரும் அறிந்திலர்; கையால் எடுத்தது கண்டனர்; இற்றது கேட்டார். | 34 |
வில் இற்ற பேரோசையால் மூவுலகிலும் தோன்றிய அச்சம்
|
'ஆரிடைப் புகுதும் நாம்?' என்று, அமரர்கள், கமலத்தோன் தன் பேருடை அண்ட கோளம் பிளந்தது' என்று ஏங்கி, நைந்தார்; பாரிடை உற்ற தன்மை பகர்வது என்? பாரைத் தாங்கி, வேரெனக் கிடந்த நாகம் இடி என வெருவிற்று அன்றே! | 35 |
வானவர் வாழ்த்த, மண்ணகத்தார் மகிழ்ந்தனர்
|
பூ மழை சொரிந்தார் விண்ணோர்; பொன் மழை பொழிந்த மேகம்; பாம மா கடல்கள் எல்லாம் பல் மணி தூவி ஆர்த்த; கோ முனிக் கணங்கள் எல்லாம் கூறின ஆசி; - 'கொற்ற நாம வேல் சனகற்கு, இன்று, நல்வினை பயந்தது' என்னா. | 36 |
|
மாலையும், இழையும், சாந்தும், சுண்ணமும், வாச நெய்யும், வேலை வெண் முத்தும், பொன்னும், காசும், நுண் துகிலும், வீசி; பால் வளை, வயிர்கள், ஆர்ப்ப; பல் இயம் துவைப்ப; முந்நீர் ஓல் கிளர்ந்து உவா உற்றென்ன, ஒலி நகர் கிளர்ந்தது அன்றே! | 37 |
|
நல் இயல் மகர வீணைத் தேன் உக, நகையும் தோடும் வில் இட, வாளும் வீச, வேல் கிடந்தனைய நாட்டத்து எல் இயல் மதியம் அன்ன முகத்தியர், எழிலி தோன்றச் சொல்லிய பருவம் நோக்கும் தோகையின் ஆடினாரே! | 38 |
|
உண் நறவு அருந்தினாரின் சிவந்து ஒளிர் கருங் கண் மாதர், புண் உறு புலவி நீங்க, கொழுநரைப் புல்லிக் கொண்டார்; வெண் நிற மேகம் மேன்மேல் விரி கடல் பருகுமாபோல், மண் உறு வேந்தன் செல்வம், வறியவர் முகந்து கொண்டார். | 39 |
|
வயிரியர் மதுர கீதம், மங்கையர் அமுத கீதம், செயிரியர் மகர யாழின் தேம் பிழி தெய்வ கீதம், பயிர் கிளை வேயின் கீதம், என்று இவை பருகி, விண்ணோர் உயிருடை உடம்பும் எல்லாம் ஓவியம் ஒப்ப நின்றார். | 40 |
|
ஐயன் வில் இறுத்த ஆற்றல் காணிய, அமரர் நாட்டுத் தையலார் இழிந்து, பாரின் மகளிரைத் தழுவிக் கொண்டார்- செய்கையின், வடிவின், ஆடல் பாடலின் தெளிதல் தேற்றார்,- மை அரி நெடுங் கண் நோக்கம் இமைத்தலும், மயங்கி நின்றார் | 41 |
மிதிலை நகர மக்களின் மகிழ்ச்சி
|
'தயரதன் புதல்வன்' என்பார்; 'தாமரைக் கண்ணன்' என்பார்; 'புயல் இவன் மேனி' என்பார்; 'பூவையே பொருவும்' என்பார்; 'மயல் உடைத்து உலகம்' என்பார்; 'மானிடன் அல்லன்' என்பார்; 'கயல் பொரு கடலுள் வைகும் கடவுளே காணும்" என்பார். | 42 |
|
'நம்பியைக் காண நங்கைக்கு ஆயிரம் நயனம் வேண்டும்; கொம்பினைக் காணும் தோறும், குரிசிற்கும் அன்னதே ஆம்! தம்பியைக் காண்மின்!' என்பார்; 'தவம் உடைத்து உலகம்' என்பார்; 'இம்பர், இந் நகரில் தந்த முனிவனை இறைஞ்சும்' என்பார். | 43 |
காதல் நோய் மிக சீதை உள்ளம் நைந்து உருகுதல்
|
இற்று, இவண் இன்னது ஆக,-மதியொடும் எல்லி நீங்கப் பெற்று, உயிர் பின்னும் காணும் ஆசையால், சிறிது பெற்ற, சிற்றிடை, பெரிய கொங்கை, சேயரிக் கரிய வாள்-கண், பொன் - தொடி,-மடந்தைக்கு அப்பால் உற்றது புகலலுற்றாம்: | 44 |
|
ஊசல் ஆடு உயிரினோடும், உருகு பூம் பள்ளி நீங்கி, பாசிழை மகளிர் சூழ, போய், ஒரு பளிக்கு மாட, காசு இல் தாமரையின் பொய்கை, சந்திர காந்தம் ஈன்ற சீத நீர் தெளித்த மென் பூஞ் சேக்கையை அரிதின் சேர்ந்தாள். | 45 |
|
'"பெண் இவண் உற்றது" என்னும் பெருமையால், அருமையான வண்ணமும் இலைகளாலே காட்டலால், வாட்டம் தீர்ந்தேன்;- தண் நறுங் கமலங்காள்!-என் தளிர் நிறம் உண்ட கண்ணின் உள் நிறம் காட்டினீர்; என் உயிர் தர உலோவினீரே! | 46 |
|
'நாண் உலாவு மேருவோடு நாண் உலாவு பாணியும், தூண் உலாவு தோளும், வாளியூடு உலாவு தூணியும், வாள் நிலாவின் நூல் உலாவும் மாலை மார்பும், மீளவும் காணல் ஆகும்? ஆகின், ஆவி காணல் ஆகுமேகொலாம். | 47 |
|
விண்தலம் கலந்து இலங்கு திங்களோடு, மீது சூழ் வண்டு அலம்பு அலங்கல் தங்கு பங்கியோடும், வார் சிலைக் கொண்டல் ஒன்று, இரண்டு கண்ணின் மொண்டு கொண்டு, என் ஆவியை உண்டது உண்டு;என் நெஞ்சில் இன்னும்உண்டு;அது என்றும்உண்டு அரோ! | 48 |
|
'பஞ்சு அரங்கு தீயின் ஆவி பற்ற, நீடு கொற்ற வில் வெஞ் சரங்கள் நெஞ்சு அரங்க, வெய்ய காமன் எய்யவே, சஞ்சலம் கலந்தபோது, தையலாரை, உய்ய வந்து, "அஞ்சல்! அஞ்சல்!" என்கிலாத ஆண்மை என்ன ஆண்மையே? | 49 |
|
இளைக்கலாத கொங்கைகாள்! எழுந்து விம்மி என் செய்வீர்! முளைக்கலா மதிக்கொழுந்து போலும் வாள் முகத்தினான். விளைக்கலாத விற் கையாளி, வள்ளல், மார்பின் உள்ளுறத் திளைக்கல் ஆகும் ஆகில், ஆன செய் தவங்கள் செய்ம்மினே! | 50 |
|
எங்கு நின்று எழுந்தது, இந்த இந்து? வந்து என் நெஞ்சு உலா அங்கு இயன்று, அனங்கன் எய்த அம்பின் வந்த சிந்தை நோய் பொங்குகின்ற கொங்கைமேல் விடம் பொழிந்தது; என்னினும், கங்குல் வந்த திங்கள் அன்று; அகம் களங்கம் இல்லையே! | 51 |
|
'அடர்ந்த வந்து, அனங்கன், நெஞ்சு அழன்று சிந்தும் அம்பு எனும் விடம் குடைந்த மெய்யின்நின்று வெந்திடாது எழுந்து, வெங் கடம் துதைந்த காரி யானை அன்ன காளை தாள் அடைந்து, உடன் தொடர்ந்து போன ஆவி வந்தவா என்? - உள்ளமே! | 52 |
|
'விண்ணுளே எழுந்த மேகம் மார்பின் நூலின் மின்னொடு, இம் மண்ணுளே இழிந்தது என்ன, வந்து போன மைந்தனார், எண்ணுளே இருந்த போதும், யாவரென்று தேர்கிலென்; கண்ணுளே இருந்த போதும், என்கொல் காண்கிலாதவே? | 53 |
|
'பெய் கடல் பிறந்து, அயல் பிறக்கொணா மருந்து பெற்று, ஐய பொற் கலத்தொடு அங்கை விட்டு இருந்த ஆதர்போல், மொய் கிடங்கும் அண்ணல் தோள் முயங்கிடாது முன்னமே, கைகடக்க விட்டு இருந்த கட்டுரைப்பது என்கொலோ?' | 54 |
|
ஒன்று கொண்டு, உள் நைந்து நைந்து, இரங்கி, விம்மி விம்மியே, பொன் திணிந்த கொங்கை மங்கை இடரின் மூழ்கு போழ்தின்வாய், குன்றம் அன்ன சிலை முறிந்த கொள்கை கண்டு, குளிர் மனத்து ஒன்றும் உண்கண் மதி முகத்து ஒருத்தி செய்தது உரைசெய்வாம்: | 55 |
நீலமாலை வில் முறிந்த செய்தியை சீதையிடம் செப்புதல்
|
வடங்களும் குழைகளும் வான வில்லிட, தொடர்ந்த பூங் கலைகளும் குழலும் சோர்தர, நுடங்கிய மின் என நொய்தின் எய்தினாள், நெடுந் தடங் கிடந்த கண் நீலமாலையே. | 56 |
|
வந்து அடி வணங்கிலள்; வழங்கும் ஓதையள்; அந்தம் இல் உவகையள், ஆடிப் பாடினள், 'சிந்தையுள் மகிழ்ச்சியும், புகுந்த செய்தியும், சுந்தரி! சொல்' என, தொழுது சொல்லுவாள்: | 57 |
|
'தய ரத துரக மாக் கடலன், கல்வியன், தயரதன் எனும் பெயர்த் தனிச் செல் நேமியான், புயல் பொழி தடக் கையான், புதல்வன்; பூங் கணை மயல் விளை மதனற்கும் வடிவு மேன்மையான்; | 58 |
|
மரா மரம் இவை என வளர்ந்த தோளினான்; "அரா-அணை அமலன்" என்று அயிர்க்கும் ஆற்றலான்; 'இராமன்' என்பது பெயர்; இளைய கோவொடும், பராவ அரு முனியொடும், பதி வந்து எய்தினான்; | 59 |
|
'"பூண் இயல் மொய்ம்பினன், புனிதன் எய்த வில் காணிய வந்தனன்" என்ன, காவலன் ஆணையின் அடைந்த வில் அதனை, ஆண்தகை, நாண் இனிது ஏற்றினான்; நடுங்கிற்று உம்பரே! | 60 |
|
'மாத்திரை அளவில் தாள் மடுத்து, முன் பயில் "சூத்திரம் இது" என, தோளின் வாங்கினான்; ஏத்தினர் இமையவர்; இழிந்த, பூ மழை; வேத்தவை நடுக்குற முறிந்து வீழ்ந்ததே!' | 61 |
சீதை ஐயம் நீங்கி, அகத்துள் உறுதி பூணுதல்
|
'கோமுனியுடன் வரு கொண்டல்' என்ற பின், 'தாமரைக் கண்ணினான்' என்ற தன்மையால், 'ஆம்; அவனேகொல்' என்று, ஐயம் நீங்கினாள்- வாம மேகலையினுள் வளர்ந்தது, அல்குலே! | 62 |
|
'இல்லையே நுசுப்பு' என்பார், 'உண்டு, உண்டு' என்னவும், மெல்லியல், முலைகளும் விம்ம விம்முவாள்; 'சொல்லிய குறியின், அத் தோன்றலே அவன்; அல்லனேல், இறப்பென்' என்று, அகத்துள் உன்னினாள். | 63 |
சனகன் முனிவனிடம் திருமணம் குறித்து வினாவுதல்
|
ஆசையுற்று அயர்பவள் இன்னள் ஆயினள்; பாசடைக் கமலத்தோன் படைத்த வில் இறும் ஓசையின் பெரியது ஓர் உவகை எய்தி, அக் கோசிகற்கு ஒரு மொழி, சனகன் கூறுவான்: | 64 |
|
'உரை செய்-எம் பெரும! உன் புதல்வன் வேள்விதான், விரைவின், இன்று, ஒரு பகல் முடித்தல் வேட்கையோ? முரசு எறிந்து அதிர் கழல் முழங்கு தானை அவ் அரசையும், இவ் வழி அழைத்தல் வேட்கையோ? | 65 |
முனிவன் மொழிப்படி, சனகன் தயரதனுக்குத் தூது விடுத்தல்
|
மல் வலான் அவ் உரை பகர, மா தவன், 'ஒல்லையில் அவனும் வந்துறுதல், நன்று என, எல்லை இல் உவகையான், 'இயைந்தவாறு எலாம் சொல்லுக' என்று, ஓலையும் தூதும் போக்கினான். | 66 |
மிகைப் பாடல்கள்
|
புக்கனர்; சனகர் கோன், 'பொரு இல் நீங்கள்தாம் ஒக்கவே வில்லினை உரத்து அடுத்து எடுத்து, இக் கணத்து எய்துவீர்' என்றனன்; என, மிக்கவர் அவ் உரை விளம்பினார் அரோ. | 2-1 |
|
புக்கனர், அவர்களைப் பொருந்த நோக்கி, 'இம் முக்கணன் வில்லினை மொய்ம்பின் ஆற்றலோடு இக் கணத்து அளித்திர் என்று, எம்மை ஆளுடை மிக்குறு சனகனும் விளம்பினான்' என்றார். | 2-2 |
|
என்று சாலவே வெதும்பி இன்ன இன்னவாறெலாம் ஒன்றலாது பன்னி ஆவி ஊசலாட வாடுவாள் மன்றல் நாறு மாலை மீளி மான யானை போல முன் சென்ற வீதியூடு பார்வை செல்லநிற்கும் எல்லையே. | 54-1 |
|
என்று மாதராள் நினைத்து, இவ் இடரின் மூழ்கு போதினில், குன்றுபோல் எழுந்த கொங்கை மங்கை கொம்பை அன்னவள், 'வென்றி வீரன் இங்கு வந்து வில் இறுத்த மேன்மையைச் சென்று கூறுவோம்' எனத் தெளிந்து சிந்தை முந்துவாள். | 55-1 |
தேடல் தொடர்பான தகவல்கள்:
13. கார்முகப் படலம் - Kambar Books - கம்பர் நூல்கள் - Tamil Literature's - தமிழ் இலக்கியங்கள் - என்பார், வில்லை, நோக்கி, இராமன், காணும், புக்கனர், இருந்த, ஏற்றின், கொண்டார், எடுத்து, எல்லாம், கொங்கை, நெஞ்சு, நைந்து, புதல்வன், விண்ணோர், தோன்றிய, மன்னன், என்றனன், வேந்தர், காக்கும், மங்கையர், எழுந்த, அனங்கன்